در دینهای ابراهیمی(اسلام٫ مسیحیت و یهودیت) و مزدیسنا(زرتشتی) باور بر این است که دنیا کشتزار آخرت است و بر پایه کارهای ما در دنیا در آخرت ما یا به بهشت می‌رویم و یا به دوزخ. در دین‌های بودایی و هندویسم و برخی دین‌های آفریقایی باور بر تناسخ است.

یک گونه از تناسخ را می توان اینگونه گفت که زندگی مراحل مختلفی دارد. پایین ترین آن‌ها نیستی و سپس به ترتیب جمادات٬ گیاهان٫ جانوران٫ انسان و بالاتر از آن خداست که در دین بودا آن را نیروانا می‌خوانند. برای نمونه اگر انسان فرد بدی بوده باشد به مرحله ی پایین تر یعنی حیوانات نزول می‌کند. اگر هم که خوب بوده باشد به بی‌نهایت (خدا یا نیروانا) می پیوندد و پس از آن دیگر نه نزول خواهد کرد و نه صعود و همیشه در آن سطح باقی خواهد ماند. باید توجه داشت که پایین ترین سطح یعنی نیستی نیز همینگونه است که پس از رسیدن به آن همیشه در آن سطح باقی خواهد ماند. تناسخ گونه های دیگری با تفاوت جزيی با گونه ی گفته شده دارد.    

• دیدگاه عقلی

 این روش تعیین هدف زندگی یا سعادت انسان، ریشه در نگرش یونانی دارد و عده ای از اندیشمندان با بکارگیری قواعد منطق و با مفروضات و براهین، سعادت را تعریف کرده اند. برای نمونه "ارسطو" سعادت را چنین تعریف می کند: "فعالیت عقلانی توأم با عالی ترین و کاملترین فضایل در تمام عمر" و استدلال می کند که "فضیلت ملکه ای است که منحصراً موقوف به اراده ی ماست و متضمّن حدّ وسطی از لحاظ ماست که از راه تعقل مشخص می شود" و به دو نوع اخلاقی و عقلانی تقسیم می شود. با شروع از بدیهیات و تعریف امور کلی مثل سعادت، می توان تکلیف تمامی امور زندگی انسان را مشخص کرد.

• دیدگاه‌ عرفانی

 واژهء عرفان به معنی درخشش است اما در پنداره(مفهوم) به معنی ارتباط مستقیم و بدون میانجی انسان با وجود کل(خدا) است. از نظر عرفا، انسان می تواند با کشتن نفس(رها شدن از نفس امّاره) وطی مراحل سير و سلوک عرفانی، از حالت خودی به بيخودی برسد و در  خلسه (درخشش عالی) به خدا بپيوندد و با او يکی شود(حصول به نفس ناطقه).

• شادخواری