او را بر آنچه بوده سپاس می گوییم، و برای آنچه بُود ، در کار خویش از او یاری می جوییم ،

و از او می خواهیم تا دینمان را به سلامت دارد ، آنچنان که از او می خواهیم تا تن هامان درست ماند.

*****

بندگان خدا ! شما را سفارش می کنم این دنیا را که وانهنده ی شماست واگذارید،

 هر چند وانهادن آن را دوست نمی دارید . دنیایی که تن ها را کهنه می کند ،

هر چند نو شدن آن را خوش دارید. مثل شما و دنیا ، چون گروهی همسفر است

 که به راهی می روند، و تا درنگرند ، آن را می سپرند ، و یا قصد رسیدن به نشانی کرده اند ،

و گویی به آن رسیده اند. چه کوتاه است فرصت کسی که تازد تا راهی که در پیش دارد

 به سر رسد ، و یا آنکه روزی در پیش دارد نه بیش - و مرگش از در رسد - ،

 و خواهانی شتابان در پی او افتاده ، و او را می راند تا در دنیا نماند .

پس در عزت و ناز دنیا بر یکدیگر پیشدستی مکنید و به آرایش و آسایش آن شادمان مشوید ،

 و از زیان و سختی آن نا شکیبا مباشید . که عزت و نازش پایان یافتنی است ،

و آرایش و آسایش آن سپری شدنی ، و زیان و سختی آن تمام شدنی ،

و هر مدتی از آن سر آمدنی و هر زنده ی آن مردنی .

آیا نشانه ها که از گذشتگان به جای مانده شما را از دوستی دنیا باز نمی دارد ؟ 

 و اگر خردمندید مرگ پدرانتان را که درگذشته اند ، جای بینایی و پند گرفتن ندارد .

 نمی بینید گذشتگان شما باز نمی آیند ، و ماندگان نمی پایند !

 نمی بینید مردم دنیا روز را به شب و شب را به روز می آرند و هر یک حالتی دارند !

مرده ای است که بر او مویند . زنده ای که تسلیتش گو یند .

 افتاده ای بیمار ، بیمار پرسی تیمار خوار . و دیگری که جان می دهد ،

و دنیا جویی که مرگ به سرا غش می دود ، و غافلی

به خود وانگذاشته و ماندگان پی گذشتگان را داشته .

هان ! بر هم زننده ی لذتها ، تیره کننده ی شهوتها و برنده ی آرزوها را به یاد آرید

آنگاه که به کارهای زشت شتاب می آرید ، و از خدا یاری خواهید بر گزاردن واجب او

 -چنانکه شاید-، و نعمت و احسان او که به شمار نیاید.