فاصله ها را بشمار

عشق را مجالی نیست

حتی آنقدر که بگوید

برای چه دوستت می دارد

یخ آب می شود ، در روح من

در اندیشه هایم

بهار حضور توست

بودن توست.

یک قلب پاک ، از تمام معابد جهان زیبا تر است.

وقتی تو با من نیستی از من چه می ماند ؟

از من جز این هر لحظه فرسودن چه می ماند ؟

از من چه می ماند جز این تکرار پی در پی ؟

تکرار من در من ، مگر از من چه می ماند ؟

غیر از خیالی خسته از تکرار تنهایی

غیر از غباری در لباس تن چه می ماند؟

از روزهای دیر بی فردا که می آید ؟

از لحظه های رفته ی روشن چه می ماند؟

از من اگر کوهم ، اگر خورشید ، اگر دریا

بی تو میان قاب پیراهن چه می ماند؟

بی تو چه فرقی می کند دنیای تنها را ؟

غیر از غبار و آدم و آهن چه می ماند؟

وقتی تو با من نیستی از من که می پرسد؟

از شعر و شاعر جز شب و شیون چه می ماند؟

    اهورا ایمان