مرا می شنوی از دور

  و صدایم تو را نمی یابد

  بگذار که آرام شوم به خاموشی تو

  تو چون شبی ، کهکشانی و آرام

  خاموشیت از ستاره ایست

  همچنان ساده و دور ...

         آنکه می گوید دوستت می دارم

         خنیاگر غمگینی ست

         که آوازش را از دست داده است

         ای کاش     

         عشق را زبان سخن بود

         هزار کاکلی شاد در چشمان توست

         هزار قناری خاموش در گلوی من

         عشق را

         ای کاش زبان سخن بود

         آنکه می گوید دوستت دارم

         دل اندُهگین شبی است

         که مهتابش را می جوید

         ای کاش

         عشق را زبان سخن بود

         هزار آفتاب خندان در خرام توست

         هزار ستاره ی گریان در تمنای من

         عشق را

         ای کاش زبان سخن بود

                                       احمد شاملو