شايد بهترين نشانه‌ي مرد برتر عشق به خطر و مبارزه باشد، به شرط آن‌كه به خاطر مقصد و هدفي انجام گيرد. «زرتشت عاشق كســــاني بود كه به جاهاي دوردست ســــــفر مي‌كردند و از زندگي بي‌خطر دل‌تنـگ بودند.»

افتخار و قدرت و هوش، مرد برتر را مي‌آفريند. ولي بايد اين سه هماهنگ گردد. اميال هنگامي مبدل به قدرت مي‌شود كه براي وصول به هدفي برگزيده و متحد گردد، هدفي كه هرج و مرج اميال را به قالب قــــدرت يك شخصيت در مي‌آورد.‌

«واي به حال متفكريني كه باغبان قدرت خود نيستند، بلكه خاك آنند!» كسيت آن‌كه تابـع شهوات خويش است؟ آن كه ضعيف است، او قدرت مقاومت و امتناع ندارد و براي گفتن «نه» به حــــــد كافي نيرومند نيست او ناسازگار و منحط است.

والاترين چيز تسلط بر نفس است. «آن‌كه نمي‌خواهد از زمره‌ي عوام باشد بايد به آن‌چه هست خرسند نباشد.» مثل اعلاي نجابت و آخرين حد مرد برتر آن است كه هدفي بجــويد كه بر ديگران و حتي مخصوصاً‌ بر خويشتن درشت و ســــخت باشد، مقصدي بخواهد كه به خاطر آن هر چه از دستش برآيد،

«به جز خيانت بر دوستان»، بكند.

اگر هدف مساعي خود را چنين كسي قرار دهيم، زندگي را دوست خواهيم داشت و به زندگي برتري

خواهيم رسيد. «بايد هدفي داشته باشيم كه در جستجوي آن همديگر را گرامي بداريم.»

بگذار يا بزرگ شويم  يا خاك پاي بزرگان گرديم.

                                                                        فردريش نيـــچه

      ~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~

                          ظهر خون مولا به تسبيح و نــــــــــــــماز 

                          در ميان خيـــــــــــــــــمه‌ها راز و نيـــــــاز

                          محشري شد چون وضو ســــازد به خون 

                          قبله‌اش عشق است و تسبيح‌اش جنون

                          كربــــــلا ســــــجاده‌ي مولاي عشـــــــق 

                         روي دوشش آتشيـــــــــن شولاي عشق

                          قدســــــــــيان آســــــــــــماني سوختند

                         چشـــم بر مولاي محشــــــــــــــر دوختند

                         پس به تكبير در ركــــــــــــــــوع آمد به ناز  

                          گفت يا رب من حسيــــــــــــــن‌ام در نماز

                         گويــــــدش يا رب ذبيـــــــــــــــــح الله منم 

                         پاره پاره، قطـــــــعه قطــــــعه اين تنــــــم

                         هر نفس ذكـــــرم فقط نــــــــــام تو بـــــاد 

                          مستِ مست‌، از دردي جـــــــــــام تو بـاد

                         تن  كه ارزان است گو، جــــــان  مي‌دهم

                        هر چه خواهي تــــــــــــــو بگو آن مي‌دهم

                        خوانمت امــــــــــروز در ميـــدان جنـــــــــگ 

                         آن زمان بارد به رويــــــم تيــــــــــــر و سنگ

                         امتحانم كن كه چـــــــــــــون عاشق شدم 

                          بي كفن، بي سر، تو را لايــــــــــــق شدم

                         مهـــــــــــــر تو بر جــــــــان من گردد فزون  

                         چون ببينم كودكـــــــانم غرق خــــــــــــــون

                         كو قيامت تا تمــــــــــــــــاشـــــــــايم كند؟ 

                        كو تواني تا كه حاشــــــــــــــــــــــايم كند؟

             نور یعنی انتشار روشنی           

   تا بساط ظلم را بر هم زنی

       هر کس از سِر سرور آگاه شد     

  عشقبازان را چراغ راه شد 

من صدای حقیقت را می شنوم ، حسین (ع) فریاد می زند :

 آیا کسی هست که من یاریش کنم ؟

این كه حسین فریاد مى‏زند - پس از این كه همه عزیزانش را در خون مى‏بیند و جز دشمن كینه توز و غارتگر در برابرش نمى‏بیند - فریاد مى‏زند كه: «آیا كسى هست كه مرا یارى كند و انتقام كشد؟» «هل من ناصر ینصرنى؟»؛ مگر نمى‏داند كه كسى نیست كه او را یارى كند و انتقام گیرد؟ این «سؤال»، سؤال از تاریخ فرداى بشرى است و این پرسش، از آینده است و از همه ماست و این سؤال، انتظار حسین را از عاشقانش بیان مى‏كند و دعوت شهادت او را به همه كسانى كه براى شهیدان حرمت و عظمت قائلند، اعلام مى‏نماید.

امام حسین (ع) یک درس بزرگتر از شهادتشان به ما داده اند و آن نیمه تمام گذاشتن حج!

و به سوی شهادت رفتن است ...

تا به همه ی حج گذاران تاریخ ، نمازگزاران تاریخ ، مومنان به سنت ابراهیم ، بیاموزد که اگر

امامت نباشد ، اگر رهبری نباشد ، اگر هدف نباشد ، اگر حسین (ع) نباشد ، و اگر یزید باشد

چرخیدن بر گرد خانه ی خدا با خانه ی بت مساوی است .     دکتر علی شریعتی

چون قدم بر خاک خونین داشــتی                بذر غیرت در زمین می کاشتی

زهر عشق حق به حــمد آویختی                در رکوعت می به ســاغر ریختی

قبله ی تو عشق و مستی قتلگاه                این مشــایخ قبله هاشان بر گناه

گویمت از هفــــت رنگان مو به مو                خرقه پوشانِ  دغــــــــل کارِ دو رو

سجده بر پست و ریاست می کنیم            با خــدا هم ما سیاست می کنیم

کو نشانی که شما اهل دل ایـــــد ؟            جملگی تان بر نماز باطلیـــــــــــــد

می چکد شک بر سر ســـجاده ها             وای از روزی که افتــــــــــــد پرده ها

ما خـــــــــــــــدایان زیادی ساختیم            مال مردم را به خــــــــــــود پرداختیم

چون قدم بر خاک خونیـن داشتی             بذر غیرت در زمیــــــــن می کاشتی

زهر عشق حق به حــمد آویختی                در رکوعت می به ســاغر ریختی

شیر حق برخیز وقت کار شـــــــد            بر سر نی رفتنت انکار شـــــــــــــــــــد

کاخها گردیده مسجد ســــــرفراز           صد رکعت تــــــــزویــــــــــــر دارد هرنماز

سجده در مسجد حسینا مشکل است  

این بنا از دل نباشد از گل است

این خسان با مال مردم زنده اند             جملگی اندر نماز و ســـــــــــــجده اند

دم ز راه و رسم سلمان می زنیم           لاف اسلام و مســـــــــلمان می زنیم

کاشکی از نسل سلمان می شدیم    

 لحظه ای ، یک دم مسلمان می شدیم

~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~

چند لطیفه ای از کتاب( لطائف الطوایف) اثر مولانا فخرالدین علی صفی که به اهتمام سید ابراهیم نبوی

گرد آوری شده  انتخاب کردم امید وارم خوشتون بیاد.

( که البته هیچ ربطی هم به مطالب دیگه ی وبلاگ نداره)

به عربی گفتند که شوربای گرم به عربی چه می شود ؟ گفت : سخون ، گفتند به  

شوربای سرد چه می گویند؟ گفت : ما هیچوقت نمی گذاریم سرد شود تا نامی بر آن بدهیم.

                              ~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~

منجمی را بر دار کردند ، شخصی در آنجا از او پرسید که این تقدیر را هم در طالع خودت

دیده بودی؟ گفت: بلندی ای می دیدم اما نمی دانستم که اینجا است.

                          ~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~

شاعری نزد کسی غزلی خواند و گفت : می خواهم این غزل را به دروازه ی شهر آویزان کنم

تا مشهورم کند ، شخص گفت : مردم از کجا بدانند که آن شعر تو است ، مگر آنکه تو را هم

 کنار غزلت آویزان کنند.

                         ~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~

روزی حضرت علی (ع) در راهی می رفت . دو تن از بزرگان صحابه نیز که قدی

بسیار بلند داشتند در چپ و راست او حرکت می کردند ، یکی از آنان به شوخی گفت :

 یا ابوالحسن ،( انت بیننا کالنون فی" لنا ")حضرت در پاسخ به او گفت :( لو اکن بینکما لکنتما " لا ")

                       ~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~

وقتی جوحی خردسال بود از او پرسیدند : می خواهی پدرت بمیرد تا از او ارث ببری ؟

 گفت : به خدا قسم نه . می خواهم او را بکشند تا علاوه بر میراث ، خونبهای او را نیز بگیرم .

                        ~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~

جوحی کودک بود . وقتی مادرش بیمار شد ، در حال بیماری به او گفت : ای پسر

 هیچ پروای مرا نداری ، در حالی که دیشب ده بار بلند شدم ؟ گفت :

اشکالی ندارد ، امیدوارم امشب بلند نشوی.

                       ~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~

به من بگوييد