خیلی وقته از چشام بی تو بارون می باره 

 دل نا امید من تو رو آرزو داره

ای همیشگی ترین ، آه ای دورترین

سوختن کار من است نگرانم منشین

راست می گفتی تو دیگر اکنون دیر است

دوستی یا دوری آخرین تدبیر است

راست می گفتی تو باید از عشق برید

از چنین پایانی به سرآغاز رسید

شکستی و شکستم، گسستی و گسستم

چه بودی و چه بودم، چه هستی و چه هستم

تو رها از من باش ای برایم همه کس

زیر آوار قفس مانده ام من ز نفس

تو و خورشید بلند من و شبهای قفس

بعد از این با خود باش ، یاد تو ما را بس

من ز پای جان گشودم رشته ی دلبستگی ها       تا مگر دستی زنم در دامن وارستگی ها

با بریدن ها دل از آشوب دریا شست ساحل          موج بی آرام شد پیوسته از پیوستگی ها

گرمی و شوری ندارد ساز سیل از تند رفتن           نغمه جویی روان کرد اشکم از آهستگی ها

                                  جستجو را راهها رفتم ، بیا انگشت حیرت

                                  منزلی بنما بیاسایم مگر زین خستگی ها

                                                                                 سهراب سپهری