عشق آمد

            شولای سبزش را ، به روی دلم کشید

            دلم بیدار شد

            جوانه زد

            شکوفه داد و خندید

            بی آنکه حدس زده باشم ،

            دیوارهای دلم فرو ریخت

             و من مبتلا شدم

             به همه چیز

             به همه کس...

       ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

  من که هر آنچه داشتم اول ره گذاشتم

                            حال برای چون تویی اگر که لایقم بگو                          

تا گل غربت نرویاند بهار ازخاک جانم

با خزانت نیز خواهم ساخت ، خاک بی خزانم

گر چه خشتی از تو را حتی به رویا هم ندارم

زیر سقف آشنایی ها می خواهم بمانم

بی گمان زیباست آزادی ولی من چون قناری

دوست دارم در قفس باشم ، که زیباتر بخوانم

در همین ویرانه خواهم ماند و از خاک سیاهش

شعر هایم را به آبی های دنیا می رسانم

گر تو مجذوب کجا آباد دنیایی

من اما جذبه ای دارم

که دنیا را به اینجا می کشانم

نیستی شاعر که تا معنای حافظ رابدانی

ور نه بیهوده نمی خواندی به سوی عاقلان

عقل یا احساس ؟ حق با چیست؟

پیش از رفتن ای خوب کاش میشد این حقیقت را بدانی

یا بدانم  .

              ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

قشنگ نازنین من که تو باشی 

دیگر از هیچ نگاه هراسانی، هراس ندارم

دیگر از این همه هیچ، مکدر نمی شوم

و دل دل قشنگ دوست داشتن را

سرمشق دلها می کنم.