چند شعر از گروس عبدالملکیان :

گفتی

دوستت دارم و

من

به خیابان رفتم

فضای اتاق

 برای پرواز کافی نبود.

                ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

باران می آید

باران تمام می شود

اما هنوز من

خیس مانده ام

تو می آیی

تو می روی

اما هنوز من...

               ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

موهایت را بباف

بگذار جهان دوباره آرام بگیرد.

               ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

تو غافلگیری رگبار بودی و

من

مردی که چتر به همراه نداشت.

             ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

هر نتی که از عشق سخن بگوید

زیباست

حالا

سمفونی پنجم بتهون باشد

یا زنگ تلفنی که در انتظار صدای توست.

       ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

غزل بزرگ: احمد شاملو

همه بت هایم را می شکنم

تا فرش کنم بر راهی که تو بگذری

 برای شنیدن ساز و سرود من

همه بت هایم را می شکنم

ــ ای میهمان یک شب اثیری زود گذر !

تا راه بی پایان غزل ام ،

 از سنگ فرش بت هایی

که در معبد ستایش شان چون عودی در آتش سوخته ام ،

تو را به نهان گاه درد من آویزد...

دیگر آن زمان گذشته است 

که من از درد جان گزایی که هستم به صورتی دیگر درآیم 

 دیگر آن زمان گذشته است 

 و من

 جاودانه به صورت دردی که زیر پوست توست مسخ گشته ام...

بدان ، کسی که گنجینه های آسمان و زمین در دست اوست به تو اجازه داده است

 که او را بخوانی و برای تو تضمین کرده است که دعای تو را پاسخ گوید ، و به تو دستور داده است

تا از او بخواهی تا تو را ببخشاید و شفقت او را جلب کنی تا بر تو شفقت بورزد

و میان تو و خودش کسی را حاجب نکرده است و تو را به در خانه ی

شفیعانی نفرستاده است تا آنها به جای تو خدا را بخوانند .

تو را از توبه کردن منع نکرده است و هیچ گاه به سرعت و به شتاب گریبان تو را

به خاطر گناهی که کرده ای ، نمی گیرد . چون به سوی او بازگردی سرزنشت نمی کند

 وآنجا که رسوا شدنت سزاست ، پرده ات را ندرد و در پذیرفتن توبه بر تو سخت نگرفته

 و از بخشایش نومیدت نگردانیده .بلکه بازگشت را از گناه نیکی شمرده است و هر گناهت

را یک می شمارد اما اگر کار نیک کنی هر نیکی را ده نیکویی به حساب می آورد .

باب توبه و بازگشت را به سوی تو گشاده نگه داشته است . اگر او را بخوانی

 صدای تو را خواهد شنود ، اگر با او نجوا کنی ، از نجوای تو باخبر خواهد بود .

 می توانی حاجات خود را با او در میان بگذاری و با او درد دل کنی و اندوه های

 جان را در پیش او بگشایی و از او اعانت بطلبی

 تا بر مشکلات و حاجات خود فایق آیی.

فرزندم بدان محبوبترین چیزی که تو از وصیت من فرا می گیری ، آن است که

تقوای الهی پیشه کنی و برفرایض الهی اقتصار بورزی .و به آنچه اجداد و صالحان

 خانواده ات به آن معتقد و ملتزم بوده اند ، تو نیز اعتقاد و التزام بورزی  .چرا که

 گذشتگان صالح نیز مثل تو نظر به خویش می کردند و دغدغه ی معیشت و

 معاد داشتند و همانگونه که تو به خود می اندیشی ، می اندیشیدند .آنها بعد از

 اندیشیدن و تجربه و مشورت کردن سر انجام به نتایجی رسیدند آن نتایج این بود

 که اولا فقط به امور معلوم ارج بنهند وتمسک بورزند ( و از امور مجهول و مشکوک

و مشتبه بپرهیزند) و ثانیا گرد چیزهایی که بدان مکلف نیستند نگردند .حال اگر این

 شیوه را هم نمی پسندی و سر به پیروی آنان فرو نمی آوری و می خواهی همه

 چیز را خودت چنان بدانی که آنان می دانستند ، دست کم به تفهم وتعلم رو بیاور

 نه به غوطهخوردن در شبهات و فرو رفتن در مجادلات .

 ( برای بهره از شرح و تفسیر این نامه رجوع شود به

 کتاب "حکمت و معیشت " از دکتر عبدالکریم سروش : گفتار بیستم )

وقتی گریبان عــــــــــــــــدم                                     با دست خلقت می درید

وقتی ابـــــــــــــد چشم تورا                                    پیش از ازل می آفریــــــد

وقتی زمین نــــــــــــــاز تو را                                    در آسمانها مي‌كشيــــد

وقتي عطش طـــــــــعم تو را                                   با اشكهايم مي‌چشيـد

من عاشق چشـــمت شدم                                  نه عقل بـــــود و نه دلي

چيزي نــــــــــــمي‌دانم از اين                                ديــــــــــــوانگي و عـاقلي

يك آن شد اين عاشق شدن                                دنيا همان يك لحظه بـود

آن دم كه چشمانـــــــــت مرا                                  از عمق چشــمانم ربود

شيطان به نامم سجده كــرد                                  آدم زميني تــــــر شد و

عالم به آدم ســـــــــجده كرد                                 من بودم و چشمان تــو 

نه آتشــــــــــــــــي و نه گلي                                 چيزي نمي‌دانم از ايـــن

                                     ديـــــوانگي و عـــــــــــــاقلي