خجسته باد نام خداوند، نیکوترین آفریدگاران

که تو را آفرید

از تو در شگفت هم نمی توانم بود

 که دیدن بزرگیت را، چشم کوچک من بسنده نیست

مور، چه می داند که بر دیواره ی اهرام می گذرد

 یا بر خشتی خام

تو آن بلند ترین ترین هرمی که فرعون تخیل می تواند ساخت

و من آن کوچکترین مور، که بلندای تو را در چشم نمی تواند داشت

چگونه این چنین که بلند بر زبر ما سوا ایستاده ای

 در کنار تنور پیرزنی جای می گیری،

 و در زیر مهمیز کودکا نه ی بچگکان یتیم

 و در بازار تنگ کوفه…؟

پیش از تو هیچ اقیانوس را نمی شناختم

 که عمود بر زمین بایستد…

پیش از تو هیچ خدایی را ندیده بودم

 که پای افزاری وصله دار به پا کند،

و مشکی کهنه بر دوش کشد

 و بردگان را برادر باشد

آه ای خدای نیمه شب های کوفه ی تنگ

 ای روشن خدا

 در شب ها ی پیوسته ی تاریخ

 ای روح لیله القدر

 حتی اذا مطلع الفجر

شب از چشم تو، آرامش را به وام دارد

 و طوفان، از خشم تو خروش را

کلام تو، گیاه را بارور می کند

واز نفست گل می روید

چاه، از آن زمان که تو در آن گریستی، جوشان است

 سحر از سپیده ی چشمان تو می شکوفد

 و شب در سیاهی آن به نماز می ایستد

هیچ ستا ره نیست که وامدار نگاه تو نیست

لبخند تو اجازه ی زندگی ست

هیچ شکوفه نیست کز تبار گلخند تو نیست .

ما خودمان را جایی دور گم کرده ایم

که گاهی بر می گردیم و به پشت سر نگاهی می کنیم

آنجا ولی ردی از قدم های کسی پیدا نیست

انگار که هیچ جاده ای از هیچ نقطه ی جهان شروع نشده

پس تصمیم می گیریم به راه خودمان ادامه دهیم

آنقدر که تمام جاده ها به پایان برسند

اما همین که راه بیافتیم

دوباره همان صدا را خواهیم شنید

صبر کنید، ما مدتهاست دنبال شما می گردیم...

                             آخرین رهگذر شهر شبم         

                                                  یه نفس بریده ی جون به لبم

                                                             برای دیدن فانوس چشات

                                                                      خیلی وقته که توی تاب وتبم